فرمولی برای جذب مهاجران به منطقه ها کوچک کانادا - وبلاگ گیتلب

به گزارش وبلاگ گیتلب، ترویج مهاجرت به منطقه ها و شهرهای کوچک تر کانادا به دهه 90 میلادی بر می گردد. اصلی ترین منبع برای جذب مهاجران به منطقه های غیر از شهرهای عظیم، برنامه مهاجرت استانی کانادا است که به اختصار PNP نامیده می گردد. این برنامه در سال 1999 در منیتوبا رونمایی شد و از آن تاریخ تا امروز همه استان ها و منطقه ها کانادا به غیر از کبک و نوناوات از آن استفاده نموده اند.

در نتیجه سیاست جذب مهاجر به منطقه ها کوچک تر و دورافتاده تر، سه منطقه اصلی برای جذب مهاجر یعنی کبک، بریتیش کلمبیا و انتاریو با کاهش ورود مهاجران روبرو شدند طوری که درصد ورود مهاجران به این سه نقطه از کانادا از 85 به 70 درصد رسید.

اما علیرغم این موفقیت هنوز چالش هایی بر سر راه کانادا وجود دارد که عظیمترین این چالش ها این است که چگونه مهاجران را از عظیمترین شهرهای هر استان دور نگه دارد. چرا که آمارها حکایت از این دارند که در هفت استان کانادا، 80 درصد مهاجران تنها به یک شهر می فرایند. البته نیو برانزویک، ساسکاچوان و آلبرتا که هر کدام حد اقل دو شهر عظیم و اصلی دارند استثنا هستند.

کانادا از سال 1867 به جذب مهاجر اقدام نموده اما چند دهه بعد نتوانسته مهاجران نو را جذب نموده و آنها را نگه دارد. استان هایی نظیر ساسکاچوان و منیتوبا تا زمانی که به برنامه مهاجرت استانی روی نیاوردند در جذب مهاجر ناموفق بودند. در حالیکه این دو استان امروزه بیشترین سرانه جذب مهاجر را در تمام کانادا دارند.

یک واقعیت وجود دارد: کانادا به مهاجر احتیاج دارد؛ جمعیتش رو به فرسودگی است. شهرهای کوچک بیشتر از شهرهای عظیم با این مشکل دست و پنجه نرم می نمایند چرا که خود بومی های این شهرهای کوچک زادگاه خانوادگی خود را در جست و جوی شغل یا فرصت های بیشتر به قصد شهرهای عظیمی چون تورنتو یا ونکوور ترک می نمایند.

مدل جذب مهاجر کانادا نشان می دهد که در فرایند جذب مهاجر چهار مولفه وجود دارد و این فرمولی است که ساسکاچوان و منیتوبا و سایر شهرها و منطقه ها کوچک تر کانادا با موفقیت از آن استفاده نموده اند:

• شغل
• جامعه یا community
• حمایت
• زیرساخت

شهرهای کوچک نر کانادا باید فرصت های مالی بیشتری را ایجاد نمایند و بعد مهاجران و استعدادها و مهارت هایشان را با آن فرصت های شغلی تطبیق دهند. جذب مهاجر کار ساده ای است مهم نگهداری آنهاست به ویژه وقتی که مهاجران در شغل هایی مشغول به کار شوند که ربطی به مهارت ها و تخصشان نداشته باشد.

نکته دیگر این است که فرصت های شغلی مناسبی هم باید در اختیار همسران مهاجران قرار داده گردد در غیر این صورت خانواده ای که مهاجرت نموده است حتی در صورت شاغل بودن یکی از زوجین به احتمال بیشتری هوای ترک منطقه و یا شهر را در جست وجوی فرصت های بهتر در شهرهای عظیمتر کانادا خواهد داشت.

علاوه بر این، باید حس تعلقی هم در مهاجران ایجاد گردد. این بدین معنی است که واقعا طوری با مهاجران برخورد گردد که احساس نمایند فارغ از ملیت، مذهب و یا نژادشان از انها به گرمی استقبال می گردد. پس از اشتغال، مهم ترین مساله در ماندگاری مهاجران در کانادا مساله شبکه های نژادی-قومی و خانوادگی است.

مولفه چهارم هم این است که شهرها و منطقه ها کوچک تر کانادا باید زیرساخت فیزیکی لازم را برای استقبال از مهاجران داشته باشد. مسائلی نظیر حمل و نقل عمومی، مسکن ارزان و ارزان، تاسیسات تفریحی و کتابخانه های چندزبانه می تواند در این زمینه یاری کند.

دولت فدرال می تواند منطقه ها و شهرهای کوچک تر کانادا را به جذب و نگهداری مهاجران بیشتر ترغیب کند. معمولا مهاجران از شهرهای عظیم کانادا خوششان می آید و شناختشان نسبت به آنها بیشتر از سایر نقاط کانادا است اما از فرصت ها و مزایای بی نظیری که در شهرهای کوچک کانادا وجود دارد بی خبر هستند.

برترین منطقه ها کانادا برای زندگی از نظر شرایط اقلیمی

به خدمات اخذ ویزای تحصیلی بورسیه اخذ اقامت دائم احتیاج دارید؟

فرم ارزیابی تکمیل کنید!